Soms komen er mensen binnen die meteen iets bijzonders achterlaten.
Zo ook die ochtend, toen haar moeder binnenstapte en even later Jette.
Ik wist nog niets van haar, behalve dat haar ouders iets voor haar wilden laten maken. Een
ring, als symbolisch einde van een intensieve studietijd.
Ze vertelde over haar afstudeeronderzoek. Over hoe ze heeft gewerkt aan een nieuwe,
buigzame injectietechniek voor de behandeling van prostaatkanker, een spuit die zich
makkelijker laat manoeuvreren, zodat artsen preciezer kunnen werken. Ik luisterde en voelde
vooral de trots van haar ouders, die straalde in alles wat ze over haar vertelden.
Ik ben geen medicus, ik begrijp dat wereldje maar half, maar ik hóórde de toewijding in haar
stem. En ik voelde wat het voor haar had betekend.
Daar zaten we dan, met z’n drieën aan mijn tafel. Zij aan de overkant, ik aan deze kant. Ik
keek, luisterde, voelde. Want dat is waar ontwerpen mee begint: aandacht. Niet alleen naar
woorden, maar naar wat ertussen klinkt.
Langzaam ontstond er een ring. Een ontwerp dat niet alleen paste bij haar stijl, maar ook bij
haar verhaal. Een ring die haar, nu, maar ook over tien of twintig jaar, terug mag brengen
naar dit grote moment in haar leven.
Naar de voltooiing van haar studie.
Naar het werk waar ze zoveel in heeft gegeven.
En misschien ook een heel klein beetje naar het moment waarop we samen aan deze tafel
zaten en haar verhaal lieten vormkrijgen in goud.
Een ring als zachte herinnering aan trots, groei en toekomst.