Voor twee zussen mocht ik een hanger maken, ontstaan uit één ring, de trouwring
van hun vader.
Een ring die hun ouders ooit verbond, en die later opnieuw betekenis kreeg in het
leven van hun dochters.
De jongste zus, Adelé, had deze ring van haar vader gekregen. Ze zei vaak dat ze
niet oud zou worden. Alsof ze het voelde. Op 62-jarige leeftijd overleed ze plots,
tijdens een festival, in de armen van haar oudste zus Brigitte. Een moment van intens
verdriet, maar ook van diepe verbondenheid.
Nog voor haar overlijden had Adelé de ring aan Brigitte gegeven. Alsof ze wist dat de
cirkel daarmee rond zou zijn. Dat dit sieraad verder mocht dragen wat woorden niet
konden uitspreken.
Voor beide zussen werd die ring een symbool van veel meer dan alleen hun vader.
Zonder die trouwring waren zij er immers nooit geweest. Het was het begin van hun
bestaan, van hun familie, van alles wat hen met elkaar verbindt.
Toch voelde het niet juist dat de ring bij één van hen zou blijven. Beiden wilden een
tastbare herinnering – aan hun vader, aan hun zus, aan hun gedeelde geschiedenis.
Zo ontstond het idee om de ring te verdelen, niet uit loslaten, maar juist uit liefde.
Uit één ring ontstonden twee hangers.
In de ene hanger werd de vingerafdruk van Adelé verwerkt, een tastbare aanraking,
een blijvende aanwezigheid.
In de andere hanger werd een deel van haar as bewaard, dicht bij het hart, waar
woorden tekortschieten.
Zo dragen beide zussen niet alleen een herinnering, maar een stukje van elkaar.
Niet als symbool van verlies, maar van verbondenheid.
Een hanger die niet zomaar een sieraad is, maar een stille getuige van liefde die
blijft, voorbij tijd, voorbij afscheid.