Wat bijzonder hoe jullie samen binnenkwamen.
Al pratend, lachend en luisterend naar elkaar voelde ik meteen dat hier drie mensen aan tafel
zaten die het goed hebben met elkaar. Vader, zoon Wilfred en dochter Yvonne. Warmte,
respect en liefde waren voelbaar in alles wat gezegd werd.
Wat me raakte, was hoe vader en dochter zoveel van elkaar weg hadden. Dezelfde energie,
dezelfde manier van praten en kijken. Wilfred was rustiger, meer op de achtergrond aanwezig.
Later vertelde vader glimlachend dat hij daarin juist veel meer op zijn moeder lijkt. En ineens
viel alles mooi op zijn plek.
Voor beide kinderen mocht ik een ring ontwerpen.
Yvonne wilde graag een klein beetje as in haar ring verwerkt hebben. Voor Wilfred voelde dat
niet passend, en ook dat mocht er helemaal zijn. Twee kinderen, twee eigen gevoelens, twee
eigen manieren van herinneren.
De ringen zijn gemaakt van sieraden die een leven vol verhalen dragen.
De trouwring van hun moeder.
De trouwring van haar vader.
En de ring die zij ooit van haar man kreeg.
Misschien vraag je je af waarom de trouwring van vader daar niet bij zat.
Dat verhaal past eigenlijk precies bij hem. Vader is boer. Op een dag zag hij dat één van zijn
koeien ging kalven. In alle haast deed hij zijn trouwring af en stopte hem in de zak van zijn
overall. Alleen… er zat een gat in die zak. En ja, de ring verdween ergens op het land.
Maar terwijl we samen praatten aan tafel, voelde ik dat het verhaal met deze ringen precies
klopte zoals het moest zijn. Alles kwam samen in het ontwerp. Niet alleen goud en
herinneringen, maar vooral liefde, familie en verbondenheid.
Toen de ringen klaar waren en vader samen met Wilfred en Yvonne weer mijn atelier
binnenstapte, voelde ik opnieuw dezelfde warmte. Je hoorde en zag aan alles dat deze drie
mensen om elkaar geven. Dat ze elkaar dragen, ieder op hun eigen manier.
En opnieuw dacht ik: wat is het bijzonder om hier deel van te mogen zijn.