Het geelgouden horloge van moeder was een sieraad dat zij altijd droeg. Zo had ze de tijd bij
zich. Het horloge hoorde bij haar en was voor haar belangrijk. Maar uiteindelijk kwam er een
moment dat het horloge niet meer gedragen werd en bleef liggen.
Toen haar dochter tegen haar moeder zei: “Zullen we hier niet een mooi sieraad van maken
voor ons beiden?” voelde moeder Marian dat dit het juiste moment was. De tijd was er rijp
voor.
Van het goud van oma’s horloge mochten wij twee ringen maken: één voor Marian en één
voor haar dochter. Twee verschillende ringen, ontworpen passend bij hun eigen
persoonlijkheid, maar duidelijk met elkaar verbonden.

De lijnen in de ringen kruisen en vinden elkaar steeds opnieuw. Net zoals een moeder en
dochter ieder hun eigen leven leiden, maar altijd met een verbinding die blijft.
Zoals jullie inmiddels van mij gewend zijn, hebben we ook symbolen verwerkt die voor de
buitenwereld misschien gewoon onderdeel van het ontwerp lijken, maar voor moeder en
dochter een eigen betekenis hebben. Kleine herinneringen en betekenissen die alleen zij
samen kennen.
Beide ringen hebben een plaatring van 2 mm breed. Bij Marian is deze gebeiteld, waardoor
het oppervlak een mooie, levendige structuur krijgt. Haar dochter koos juist voor een
gepolijste uitvoering, omdat zij graag een glanzende ring wilde.
Daarnaast hebben beide ringen draadringen van 1,5 mm. Marian draagt er twee en haar
dochter één. Als finishing touch kregen beide ringen een diamant. Een klein, sprankelend
lichtpuntje als symbool voor de glans van hun bestaan en vooral voor de mogelijkheid om
samen te genieten van het leven.
Maar er zit nog een bijzonder verhaal in het ontwerp.
De twee ringen zijn zo gemaakt dat wanneer de tijd van Marian ooit komt, haar dochter haar
moeders ring bij haar eigen ring kan dragen. Zo worden de twee ringen dan letterlijk één
geheel. De band tussen moeder en dochter blijft bestaan, ook als ze elkaar niet meer kunnen
vasthouden.
En ook het laatste stukje goud krijgt een bestemming. Van het goud dat overblijft van het
horloge maken we wensschelpjes. Zo wordt werkelijk al het goud van het horloge van
moeder en oma opnieuw gebruikt.
Het horloge waarmee oma ooit de tijd bij zich droeg, leeft nu verder in twee ringen en straks
in kleine wensschelpjes.
Een horloge dat ooit de tijd vertelde, heeft daarmee een nieuwe betekenis gekregen:
de tijd die voorbijgaat, maar de liefde die blijft.
Wij hopen dat Marian en haar dochter nog heel veel mooie jaren samen van hun bijzondere
ringen mogen genieten.