Deze ring begon ooit als een trouwring.
Nu is het een nieuw sieraad geworden, met een verhaal dat verder gaat dan alleen het
huwelijk.
De trouwring van haar man lag al een tijd in het laatje. Niet omdat hij overleden is, maar
omdat hij door zijn werk de ring niet veilig kon dragen.
Hij heeft verschillende beroepen gehad waarbij een ring gevaarlijk kon zijn voor zijn vingers,
of waarbij de ring door het werk onnodig zou slijten. Zeker nu hij als grondwerker werkt.
Aarde en zand bevatten kwarts. Met een hardheid van 7 op de schaal van Mohs werkt dit
eigenlijk als een soort schuurpapier op een gouden ring.
Maar een trouwring die alleen maar in een laatje ligt, dat was ook niet de bedoeling. Dus
kwamen ze bij mij, Luci Aversteeg, goudsmid van Atelier Elcerlyck in Bredevoort, met de
vraag:
Kunnen we van deze ring iets maken dat weer gedragen kan worden? Tijdens het gesprek
kwamen er nog twee ringen uit het laatje tevoorschijn: de trouwringen van vader en moeder.
Drie trouwringen. Drie generaties. Eén familieverhaal. Hoe mooi is het dan om die verhalen
samen te brengen?
De ringen zijn verwerkt tot een nieuw ontwerp dat weer gedragen kan worden. Niet drie
ringen die ieder afzonderlijk in een laatje liggen, maar drie stukken familiegeschiedenis die nu
letterlijk samen aan één vinger komen.
En gelukkig bleef er nog wat goud over. Daarvan maakte ik een hanger.
Een cirkel die op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, maar waarin een hele familiegeschiedenis
is verwerkt.
De gesloten cirkel staat voor wat bekend is. Voor het verleden, het huwelijk, de ouders en
alles wat binnen de familie al een plek heeft gekregen.
Daaromheen loopt een tweede cirkel die aan twee kanten open is.
Die openingen staan voor het onbekende. Voor de toekomst. Voor alles wat nog komen gaat
en waarvan we vandaag nog niet weten hoe het eruit zal zien.
Maar in die open cirkel zijn ook hun twee kinderen verwerkt.
Twee kinderen die voortkomen uit het verhaal dat al geschreven is, maar die ieder hun eigen
toekomst tegemoet gaan.
Zo zijn de drie trouwringen niet verdwenen. Ze hebben een nieuwe vorm gekregen. Een vorm
waarin het verleden meegaat naar het heden en tegelijkertijd ruimte laat voor de toekomst.
Van een ring die niet meer gedragen kon worden, naar een sieraad dat opnieuw
gedragen én doorgegeven kan worden.
Dat is voor mij de schoonheid van het werken met oude sieraden. Je smelt niet zomaar goud
om. Je geeft een bestaand verhaal een nieuw hoofdstuk.